Allahım bu ses beni çıldırtacak,ne zaman bitecek bu azap.

Yine gözlerim yaşarıyor hareket etmek istemiyorum.

Peki nasıl olacak bu? Kaç dakika kaldı acaba? 3. kez buraya girmek

istemiyorum. İyi şeyler düşünmeye çalışmalıyım. İyilik iyiliği kötülükte

kötülüğü …

Gözlerini iyi şeyler düşünebilmek için kapadı.

Bekledi. Fakat tüm gayretine rağmen bir türlü güzel görüntüler zihninde

açılmıyordu.

Hayatta biraz daha fazla kalabilmek için tüm servetlerini vermeye razı eks

olmayı bekleyen hastalar misali faik’ de ,ismini cendere koyduğu

makineden, çıkabilmek için her şeyini o anda verebilirdi.

Yaşadığı tüm güzel yaşantılar, manzaralar,resimler hafızasından silinmişte

yaşantısında bugüne kadar yaşadığı ve yaşayamadığı artık kendisinin bile

unuttuğunu düşündüğü fakat belleğinin en kuytusunda bıraktığı en çirkin

sahneleri, bed hayatları,kurguları,anları ve tüm paranoya düşünceleri

görünmeyen zihin perdesinde görüntüleniyordu.

Bu görüntülerin her biri bir slayt gösterisindeki gibi bir an görülüyor

sonra kayboluyordu.

Birden gösteri durdu. Görüntü gitmiyordu. Orada öylece duruyordu.

B ir karaltı halinde duran bu görüntü yavaş yavaş seçiliyordu.

Bu bir insan vücuduydu. Bir masanın üzerinde boylu boyunca yatıyordu.

Mavi damarları sıkılı yumruğunun üzerinden görülebiliyordu.

Nefes alıyordu. Canlıydı. Yavaşça yattığı masadan doğrulmaya başladı. Avuç

içiyle masayı kavrayarak oturduğu masadan Faik’e bakmaya başladı.

Faik bir anlam veremiyordu bu gözlere bu gözlerden çıkan ışığa ve bu

insana. Kimdi bu?

Korkuyordu.Neden ona öfkeyle bakıyordu? Gözlerindeki öfke Faik’i

korkutuyordu.

Gözleriyle birbirlerine bakarken görüntü masadan aşağı indi. Faik’e

doğru ağır ağır yürümeye başladı. Faik’in içinden sessiz bir feryat

koptu. Hem korkuyor hem bakıyor yaklaşan görüntünün insan siluetinde

olduğunu fakat uzuvlarının yüzü hariç insan vücuduna hiç benzemeyen farklı

,ürkütücü, hatta iğrenç bir şekli olduğunu görünce hem korkusu hem merağı

artıyordu.

Dayanamadı. Gözlerini kapadı. 10 ‘a kadar saydı. Gözlerini açtığında

tam karşındaydı. Nefesini hissediyordu yanaklarında.

Gözlerine inanamadı. Korkmuyordu. Bağırmak, haykırmak istiyordu. İsyan ve

nikbet kaplamıştı vücudunu.Hayır bu ben değilim dedi içinden. Gözlerini

kapadı açtığında görüntünün boynuna doğru uzanmış patlayacak gibi gerili

damarlı ellerini gördü.

Tutmaya çalıştı ki boynunu kavrayan kalın demir gibi eller boynunu sıkmaya

başladı.

Faik zor nefes alıyordu. İçin için ağlıyordu.

Bu bir sanrı, bir kabus diye geçiriyordu içinden fakat yüzüne gelen

yaşlığı hissedince öyle bir yeis ve sıkıntı sardı ki Faik’i

çıldıracaktı.

Görüntünün vücüdundaki tüm damarlar çatlamış ve içinden öyle sarı

ifrazatlar çıkıyordu ki çıkan tüm sıvılar doğruca Faik’in yüzüne

akıyordu.

Faik artık nefes alamıyordu.Kendini bırakmak üzereyken birden içinden

gelen son bir gayretle görüntünün kollarını tutarak bu ben değilim diyerek

haykırdı..!

Haykırışından sonra görüntü kayboldu.

Altındaki zemin hareket etmeye başladı.

Şaşkınlık içinde ne oluyor diye etrafına bakmaya çalıştı yattığı yerden

doğrulmaya çalışarak.

Ayaklarının ucundan güçlü ışıklar ve sesler gelmeye başladı.

Duyuyordu. Görüyordu. Ama anlam veremiyordu.

Yani faik bey yeter artık ama diye yüksek ve kızgın bir ses makinenin

dışından belli belirsiz geliyordu ki faik ‘in altındaki zemin

hareket etmeye başladı faik sesten ziyade bu harekete kulak kesilmişti

deprem mi oluyor diye korkuyordu ki kulağına gelen o tanımış olduğu ses

her şeyi ona açıklıyordu anlamıştı yine aynı şeyi yapmıştı.

Faik çok mahçup olmuştu yüzünü yerden kaldırmadan gömleğini değiştirdi

teknisyenin bağırışlarını da arkasına alarak odadan çıktı.

Mahçubiyet ve üzüntünün vermiş olduğu bir yorgunluk vardı üzerinde biraz

sonra hiddet ile yer değiştirecek olan mahçubiyeti o kadar çok yaşıyordu

ki lanet okumaya başladı.Bütün hayatı onu rahatsız ediyordu. Bu hayatı ne

zamana kadar böyle sürdüreceğim? Nasıl yaşayabileceğim …

Düşünceleri o kadar yoğun o kadar karaydı ki hiçbir şeyi

görmüyordu,duymuyordu.

Zihnindeki hava bir kasırga olmuş onu sürüklüyordu.

Hastaneden dışarı çıktığını, insanların merakla ona baktığını

farketmiyordu.

Hasta elbiseleriyle yürüdüğü yollar tenhalaşıyor o karışık sesler belirsiz

gölgeler kayboluyordu.

Sadece rüzgarın ve yağmurun sesini işitiyordu.

Zihninde tekbir ses kalmıştı.

Daha fazla böyle yaşayamam. Bu cümle zihnine , beynine , tüm uzuvlarına

hakim olmuştu.

Rüzgar ve yağmur seslerinden başka dalga sesi de duymaya başladı.

Gözlerini ardına kadar açtı.

Etrafına baktı.Önünde suları birbiriyle raks eden denizi gördü.

Dünyayı eksik bilinçle de olsa seçebiliyordu.

Benim ne işim var burada diye bir an duraksadı.

Rüzgarı vücuduyla değil gözleriyle hissetmeye başladı etrafındaki ağaçlara

bakınca.

Vücudu uyuşmuştu. İçinden ben bu ağaçlar gibi eğilmeyeceğim dedi ve

ilerlemeye başladı.Adımları cesurcaydı. Yürüyordu öfkeli denizin masum

dalgalarına karşı, rüzgar her geçen an şiddetini ve hızını arttırıyordu.

Ağaçlardan birkaç dal parçasını kopararak denize fırlattı.

Faik yürümekte zorlanmaya başladı. Fakat rüzgarın bu şiddeti Faik’i

korkutmuyor bilakis cesaretlendiriyordu. Yalpalayarak kayalıkların önüne

geldi.

Yosunlu kayalıklardan kaymamak için çabalıyordu. Her şey benim irademle

olacak diyordu Faik içinden yüzüne kayalardan sıçrayarak çarpan dalga

katrelerini vücuduna değdiğini anlıyor ama soğuk yada sıcak ayırt

edemiyordu tüm vücuduna zihnindeki ses hakimdi.

Böyle yaşamak istemiyorum..!

Adımını attı.Boşlukta bir an kaldıktan sonra suyun o keskin soğukluğu

ayaklarına temas ettiğinde zihninde hiçbir ses kalmadı. Zihnine ulaşan

pişmanlığın sesiyle çırpınmaya başladı.

Dalgalarla boğuşmaya ,onların üstünde durmaya çalıştı.

Zihinde oluşan kararların her zaman ya da bazı zamanlarda nasıl ani yer

değiştirdiğini Faik boşluğa adımını attığında şaşkınlıkla hissetmişti.

Çok çalışmasına rağmen Faik raks eden bulanık suyun sevgisinden

kurtulamadı.