Osdemeervhysky’den Çeviren

Prof. Mustafa Erdoğan Sürat

Kısa Giriş Tekerlemesi

Kaza, ceza, eza-cefa;

Vefa, Vaşington, yafa;

Devrim, evrim, çevrim,

Allah kerim! Birey, kişi;

Devlet-İşi

Ve:

Öyküye Giriş

Bir sabah karımla,

En büyüğü sekiz yaşında,

Üç kızım, depremde can vermişti.

Mensubu bulunduğum ihtilalci komitenin

Geceler boyu sürüp gitmiş

Kritik toplantısı sona ererken,

Acı haberi vermişlerdi bana;

Azcık dikkatsizce, belki biraz erken

(Radyo haberlerinden naklen; şaşırmamıştım, zaten!)

Şaşılacak ne olabilirdi bu tür felaket haberlerinde?

Benim inkılapçı ülkemden çok çok ıraklarda,

“Türkiye” adlı bir yerde,

Bir üsteğmen, eşini ve iki kızını;

Lojmanının kazanı,

Patlarken teslim etmemiş miydi meleklere?

Yalnız kalarak ki, o yalnızlığa

Kerem sahibi, Kerim-Allah,

Dayanabilirdi ancak….

Adını acı bir ortaklıktan dolayı andığım Türk üsteğmen

Ağlayarak,

Acıda çoğalıp, mutlulukta yoğalarak

Selama durmuştu ölü canlarına.

Benimse bir gün sonrasına tasarladığımız

inkılapçı müdahale nedeniyle,

Ailemin son yolculuğunu bir ıslak mendil,

Çekinik bir iç çekiş, yahut hüngürdeyen kısa bir matem

İçin dahi

Kullanacak iznim yoktu billahi!

Öykünün Düğüm Noktası

Eşimle çocuklar, canımdan öte canlarım

Üç kızım, yarınlarım, bir yarım

Gömülmüştü,

Gömü haberleri de gelmişti!

Tez elden bir karar aldım,

Ta beynimle kalbimin ortak damarlarının attığı

o acılı yerden:

Cenazelerin toprağa verilişini manşetten giren,

Gazeteleri bir daha görmemek,

Yaramı ellerimle kanatmamak için

Belki eski tarihli ve günün resimleriyle edilmiş tezyin

Basına, basın eklerine

On yıl süreyle bakmayacaktım

Kesinlikle!

Belki de inkılap ateşi içre soğuttuğumuz alevleri,

Karısını ve masum yavrularını kaybetmekten dolayı

maruz kalınan büyük kederi,

İnkılap gereği

“Tetikte olmaya” ihanet ettiğimiz bir an,

Anımsamaya-hem de fotoğraflarla-

Dayanamazdı hiçbir insan!

Çözüme Doğruluş

Gün gelip saat çalınca

Komitemiz devlet yönetimine el koymuş,

İnkılabın başladığını,

Mısırdaki sağır sultan duymuş

Kraliyet yanlılarının ibresi ise

Bizimle,

Kendi yurttaşlarından oluşan komitenin inkılap ordusuyla

Savaşma yönüne kaymıştı!

İç-Harp başladığında mevsim kıştı,

Köy yolları kapalı

Bazı nehirler donmuş,

Ormanlar napalm bombaları yüzünden zemheride yanmış

Kent içlerinde asayişsizlik,

Fuhuş, soygun, kapkaç, gasp

Fakirlik zirvede

Veee

Adeta olağan işlerden sayılıp,

Halkı günlük yaşamdan neredeyse alıkoymuştu.

Kraliyet taraftarları,

Güneye ve Kuzey doğuya hakimdiler,

Doğunun-Batının,Ortanın istikrar ekseninde

İnkılap ordumuz o günlerde egemendi ana çizgiye

Benim üniversite yıllarımda tanıdığım,

Anna veya Suzanna

Henüz girmemişken ergenlik çağına,

Tanıdığım komşu torunu!

Tam da şimdi genç kızlığını yaşarken

Kuzeydoğu cephesinde mahzur kalmış

çaresiz ahaliye karışmıştır, kader ve başsız sonu;

Ki, adresinde bulunamıyordu.

Düşündüm ki,

“Başına muhakkak bir şeyler gelmiştir”

Şimdi;

Hem savaşın bilfiil içerisinde yer almış olmak,

Hem de komşu torunu müstakbel gelin adayımı

Buluvermek umuduyla

Sevkiyatta yer almak vardı;

Fakat geç kalabilirdim, zamanım dardı!

Yarınlarımıza Doğru

Ben zamanı kaybettim; trenler, uçaklar kalktı

İnkılap Komitemiz kazandığı her savaştan

yeni yeni savaşlara aktı;

Bulamadım Anna’yı Suzanna’yı, onlar iznimizce vardı;

Gerçek ihtilal öykümüzde hayali idiler, sanallardı.

Şimdi sabahları yaverim uyandırıyor beni,

Elinde bir deste eylem planıyla;

Komitede hep yükseldi, bulunduğum mevki,

Yükseldi yükseldi, utanılacak seviyelere geldi.

Kimbilir, şimdi ben başkomutan olmuşumdur, Mahcubiyetim itirafıma engeldir, Beethoven dinlerken;

Herkesin anlaması gereken şudur,

Bu öyküde sonuç bildirmek için henüz çok erken!